Take care of my self

 

เวลาที่เรารู้ว่า

การได้อยู่ใกล้ชิดกับใครสักคน

ที่เราต่างมีความรู้สึกดี ๆ ให้แก่กัน

เรามักจะหยิบจับกับความสุขเอามาครอบครองได้ง่าย

ความสุข รอยยิ้ม วิ่งวน วนเวียนอยู่ใกล้ ๆ  รอบ ๆ ตัว

จนแทบอยากจะหยุดเวลาเหล่านั้นไว้

.....

แต่เชื่อไหม

ไม่ว่าอะไรก็ตามบนโลก

ทั้งที่เป็นสิ่งที่จับต้องได้ อย่างข้าวของทั่วไป

หรือเป็นสิ่งที่จับต้องไม่ได้ อย่างความรู้สึก นึกคิด และ สำนึกต่าง ๆ

ย่อมมีวันเสื่อมสลาย และสูญหายไปกับวันเวลา

เพราะทุก ๆ อย่างย่อม   มีเวลาสิ้นอายุขัย อายุการใช้งานทั้งนั้น

ไม่เว้นแม้แต่ชีวิตคนเรา ซึ่งเป็นสิ่งที่เราเห็นเป็นสัจธรรม

......

ฉันเคยเป็นคนหนึ่ง

ที่ยอมรับการสูญเสีย สูญหายใด ๆ ไม่ได้เลย

หาทางออกกับการจะดำรงอยู่ต่อไปในวันที่จะไม่มีสิ่งเหล่านั้นเหมือนเดิมได้อย่างไร

ฉันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ  .... เมื่อวันก่อน

.....................

....................

แต่วันนี้

วันที่ผ่านเรื่องราวต่าง ๆ มามากมาย

เจอสุข เจอทุกข์ เจออะไรหลากหลาย

เจอสุขจนเข้าใจในรอยยิ้ม

เจอทุกข์จนเข้าใจในน้ำตา

เจอความปวดปร่า  จนต้องหาทางออกให้หลุดพ้น

.....

วันนี้ วันที่ความทุกข์ ความโศกเศร้าบางอย่างกำลังเผชิญกันอยู่ตรงหน้า

ฉันกำลังนั่งนิ่ง ๆ และพยายามบังคับให้แก้มได้คลี่รอยยิ้มออกมาเล็กน้อย

กำลังพูดกับตัวเอง...ว่าให้เงยหน้าขึ้นมองความทุกข์ที่กำลังจ้องตาเราอยู่

อย่าหลบตา  แต่บอกตัวเองว่า "ฉันจะไม่แพ้เธออีกแล้วความทุกข์"

 

.....

วันนี้ ถ้าฉันทำได้

ฉันจะจับมือกับความทุกข์นั้น

ประจันหน้ากันอย่างคนไม่อยากแพ้ (ตัวเอง)แล้ว

ฉันคงจะมีความสุข ที่จะอยู่กับความทุกข์ที่กำลังเล่นงานฉันเงียบ ๆ

อย่างเข้าใจ ยินยอม และ ยอมรับ

........................................

ขอบคุณบางคนนะ

ที่เข้ามา

ทำให้ฉันได้มีภูมิต้านทานที่ดีขึ้นในวันนี้

ขอบคุณที่ให้อะไรหลายอย่างไว้กับคนอย่างฉัน

และขอบคุณทุกความดีงามที่คุณมีมาให้เสมอ

ขอบคุณความหวังดีที่คุณพยายามหยิบยื่นให้

...........

...........

วันนี้ฉันก้าวถอยออกมา

คุณเองก็ยินยอมกับการก้าวถอยครั้งนี้ของฉัน

เราไม่มีข้อผูกมัดใด ๆ ต่อกัน

เราจากกันด้วยดีใช่ไหมเมื่อคืน

ไม่มีน้ำตาซักหยดให้เห็นกันอีก

ไม่มีถ้อยคำพร่ำเพ้อใด ๆ อ้อนวอนให้ใครอยู่กันอีก

ดีแล้วนะ  ที่เราลงเอยกันได้ด้วยดี

ด้วยการแยกจากที่ไม่ต้องเกิดปัญหาใด ๆ

....................

#####

ปล.

ขอบคุณที่ยืนส่งกันจนลับตา

ขอบคุณที่ยังโทร.ไปถามไถ่ว่าถึงห้องปลอดภัยดีหรือเปล่า

....

และฉันก็ขอขอบคุณตัวเอง

ที่การตัดสินใจครั้งนี้ ฉันไม่มีน้ำตาอีกแล้ว.....

ขอบคุณความเข้มแข็ง ที่เดินทางมาถึงฉันเสียที......

 

......

ขอบคุณมื้อสุดท้ายเมื่อคืน

ตอนเที่ยงคืนกว่า

edit @ 13 Jun 2008 16:32:12 by september

จากค่ำคืนที่ต้องบอกตัวเองว่า

ฉันเป็นคนเลือกที่จะอยู่คนเดียวเอง

เลือกที่จะเป็นฝ่ายทำร้ายจิตใจตัวเอง เอง

......

ด้วยเพราะรู้ดี

มันไม่อาจมีอะไรดีไปกว่าจะดันทุรังอะไรอีกต่อไปแล้ว

วันที่ถามหา "ความรัก" แล้วไม่มี  ไม่เจอ

การต้องอยู่้  ก็เหมือนกับการต้อง "ทน"

แล้วสำหรับ ความรู้สึกดีำ ๆ ที่เคยบอกว่ามีให้กัน

จะมีความหมายอะไรมากมายแค่ไหน

ถ้าการมีความรู้สึกนั้น  มันต้องทน ทน ทน เท่านั้นเอง

.....

เมื่อก่อน ตอนวันที่ความรู้สึกทุกอย่างยังอยู่

จะอยู่ตรงไหน ก็หลับได้อย่างสบายใจ

หลับได้ด้วยการมีฝันดี ๆ

ก่อนนอนมีเสียงตามสายส่งให้เข้านอน

ตอนเช้า มีเสียงตามสายปลุกให้ตื่นไปทำงาน

ระหว่างวัน มีเสียงตามสายโทร.มาถามไถ่การทำงาน

เลิกงาน...รีบเร่งกลับไปหา ซื้อหาข้าวปลาไปให้ทาน

มีอ้อมกอดให้อุ่น  วันที่ได้หลับอยู่ใกล้กันมีมืออ่อนโยนลูบผมแผ่วเบา

....

แต่จากวันนี้ไป

ไม่มีอีกแล้ว  ไม่มีอีกแล้ว

....

คนดี

เราต่างมีทางเลือกที่ดีกว่าตรงนี้...

และฉันไม่เคยมีดีอะไรเลยให้เธอได้ภูมิใจ

ไม่เคยมีดีอะไรเลยให้เธอจะบอกกับใครได้ว่าฉันเป็นใครสำหรับเธอ

 ...

วันนี้

ฉันก้าวออกมา  ทั้งที่ยังไม่พร้อมสักนิด

ไม่ได้เตรียมตัวอะไรสักอย่าง

ไม่มีใครรอให้ก้าวไปหา

ออกมาเพื่อ อยู่คนเดียวแท้ ๆ

ออกมาเพื่อรองรับกับการตัดสินใจเพียงลำพัง

..

...

ขอบคุณเธอ

ขอบคุณช่วงเวลา ช่วงหนึ่งที่เราเคยได้ใกล้ชิดกัน

ขอบคุณทุกอย่างที่ดีกับคนอย่างฉันมาตลอดเวลา

ที่ใส่ใจ ห่วงใย และอะไรอีกมากมาย

แต่วันนี้

ฉันยอมรับแล้ว  ว่าเราไปกันไม่ได้เลยจริง ๆ

ฉันไม่กล้าพอจะอยู่ตรงที่ใกล้ ๆ เธอได้อีกแล้วจริง ๆ

...

และไม่มีฉัน

เธอก็ยังคงมีวันที่ดีอยู่อย่างเดิม

และฉัน..เชื่อมั่นว่า มันคงจะดีกว่าเดิม

กว่าวันที่มีฉันอยู่...

............................

...........................

และเพราะรักหรอกนะ

ถึงต้อง..ถอยออกมาวันนี้

เพราะทางของเธอ ควรมีแต่สิ่งดี ๆ คอยร่วมทาง

ฉันไ่ม่อยากอยู่เป็นตัวถ่วงวันเวลาดี ๆ ของเธออีกแล้วคนดี......